Het resultaat van de discussie op het forum is een herwerkte definitie voor outreachend werken. Deze luidt als volgt:

Outreach is een actieve benadering, met als doel:

• het in contact komen met doelgroepen (als individu of als groep) die momenteel niet bereikt worden door het huidige dienst- , hulp- en zorgverleningsaanbod
• zicht te krijgen op hun leefwereld, sterktes, noden en behoeften
• te streven naar een betere aansluiting tussen het aanbod van maatschappelijke instellingen en de noden, behoeften en leefwereld van de doelgroep
• of zelf ondersteuning aan te bieden in de leefwereld van de doelgroep

Dit alles kadert in een emancipatorisch proces waarbij kwaliteit van leven en grondrechten de centrale termen zijn.

Deze manier van werken vraagt van de werker dat deze de vertrouwde omgeving van de eigen organisatie verlaat en gaat werken in de leefwereld van de persoon met inbegrip van de daar geldende normen en waarden, en impliceert vaak flexibiliteit, creativiteit en samenwerking met verschillende diensten om de hulp en/of ondersteuning beter te organiseren (op maat van de persoon). Een participatieve basishouding en het opbouwen van een positieve werkrelatie met de persoon zijn hierbij het vertrekpunt.

Opnieuw willen we graag weten wat jullie hiervan vinden. Geef hier je mening.